„W samolocie uczysz się nie patrzeć i nie słuchać:
ludzie i rozmowy powtarzają się z męczącą jednostajnością.
Po trzech dekadach latania nie potrafię sobie przypomnieć ani jednego współpasażera.
Zupełnie inaczej jest w pociągu, a przynajmniej pociągu azjatyckim:
dni, posiłki i znużenie dzielisz z ludźmi, których inaczej by się nie poznało,
a niektórych niepodobna zapomnieć.”
Tiziano Terzani

25 lipca 2025

Jedziemy do Xi’an. Jesteśmy w podróży od godz. 10.50, szybką koleją, średnia prędkość to 300 km/h. Będziemy w podróży 5,5 godziny. Ponad 1000 km. U nas tyle czasu jedzie się do Gdańska, dystans 600 km.

W Xi’an pogoda upalna, o 15.00 ma być w cieniu 38 stopni. Zmierzamy w stronę Chin kontynentalnych.

Pobudka po 6.00, szykowanie plecaków na weekend i 8.50 ruszamy metrem na Nanjing South Railway Station.

Znów ta sama procedura. Sprawdzanie paszportów i bagaży.

Mam kawę w termosie. Najpierw pani strażniczka każe mi całą wypić na miejscu, ale otwieram i jej pokazuję – pozwala mi wejść na dworzec. Ludzki gest😊

Wjeżdżamy ruchomymi schodami. Mamy bramki A6, B6 do zejścia na peron. Wszystko punktualnie. Podjeżdża pociąg, wagon 7. Wsiadamy.

Za oknami mijamy wieżowce, pagórki, uprawy. Wreszcie most i potęga rzeki Jangcy. Mnóstwo statków.

W dali zieleń drzew i krzewów, naprzemiennie z obiektami przemysłowymi, gospodarczymi, polami ryżowymi, mieścinami. Nie widzimy tam jednak życia, ludzi. Samochody stoją przy domach, poletka są zagospodarowane, ale domy wyglądają na wyludnione…

Co godzinę przystanek w dużym mieście, z potężnymi wieżowcami, 5-pasmowymi autostradami, gęstą siecią linii kolejowych poprowadzonych wiaduktami, z rozległymi przedmieściami dookoła. Ale te przedmieścia też biedne.

Promuje się i inwestuje w rozwój metropolii, w myśl idei silnych centrów i pogłębiającej się polaryzacji: centra-peryferie. Dlatego sporo ludzi migruje ze wsi do miast.

Ale rolniczych Chin też im potrzeba.

Chiny realizują swój wymarzony plan.

Bo … jeśli czegoś nie można – w Chinach można. Jeśli czegoś się nie da – w Chinach się da. I nie zawsze, z etycznego punktu widzenia – jest to optymistyczny scenariusz.

13.15 kolejny przystanek w dużym mieście.

Moja przerwa na drzemkę.

14.30 krajobraz się zmienia. Górki i długie tunele. Zatykają się uszy.

Pachnie pierogami, naszymi ruskimi😊. Można sobie tu zamówić jedzenie.

Pan policjant chodzi co jakiś czas z kamerą i nagrywa nas wszystkich, łącznie z bagażami. Nic nie może ujść jego uwadze.

Panie z obsługi ubrane elegancko, z toczkami na głowach, jak stewardesy, oferują jedzenie. Pani sprzątająca myje podłogę i co chwilę zbiera od nas śmieci.

Czystość na błysk.

15.40 mniejsza miejscowość. Góry jak Tatry. Tunele. My już po wizycie w toalecie. Na narciarza😊

Peron pod napięciem, tam gdzie nie ma plastikowych barier. Gdy podjeżdżamy i stajemy, kable automatycznie przesuwają się w górę.

Pod napięciem widziałam tu jeszcze ogrodzenie w przedszkolu obok nas. Już w zeszłym roku.

Za godzinę wysiadka. Do ukropu.

Znów policjant idzie i filmuje ludzi w wagonie.

17.00 my już w metrze. Ukrop na peronie, że hej. Dobrze, że są chmury. Teraz 13 przystanków do centrum, starej stacji metra Xi’an Zhan, bo niedaleko tam mamy hotel.

Wędrujemy w ukropie 20 minut do naszego hotelu. Klimat Xi’an inny od Nanjing, bardziej staro-chiński – stare domy, dachy, wąskie uliczki, szczególnie w centrum.

Jak czytam w Wikipedii:

„Powstało ponad 3100 lat temu i było stolicą trzynastu dynastii, m.in. Zhou, Qin, Han, Tang. W Xi’an kończył się i zaczynał Jedwabny Szlak łączący Chiny z Europą. Z miastem był związany Xuanzang – uczony i podróżnik.”

6 mln mieszkańców, to małe miasto😊

Mijamy różne przybytki i docieramy do naszego hotelu. W recepcji dostajemy małe karteczki z użytecznymi, prostymi słówkami w języku chińskim. Miłe😊

Odświeżamy się i wędrujemy na kolację. Mały przybytek, pani zachęca, więc korzystamy. Biorę lokalną zupę z kluseczkami oraz wołowiną i jagnięciną (tutaj to lokalna specjalność) oraz morning glory.

Po 20.00 wracamy, bo przecież jutro ważny dzień!