„Przyszłość można jednak zbudować z czegokolwiek, z niczego.
Wystarczy jakiś odłamek czy impuls. Wystarczy pragnienie, by iść dalej, powoli:
najpierw jedna noga, potem druga.
Wiem już, że da się odbudować miasto z ruin.”
Lauren Oliver

Tegoroczne hasło VII Ogólnopolskiego Tygodnia Szczęścia w Szkole: „DIALOG Z PRZYSZŁOŚCIĄ” nawiązuje do trzeciej fali rozwoju psychologii pozytywnej na świecie, która akcentuje odpowiedzialność za przyszłość, dialog, wartości i długofalowy dobrostan (także zbiorowy).

Trzecia fala (często określana jako PP 3.0) koncentruje się na:

• patrzeniu w przyszłość i wzmacnianiu: nadziei, wizji, poczucia sensu,
• dialogu między teraźniejszością a tym, co dopiero nadejdzie,
• uwzględnianiu kontekstu społecznego, kulturowego i globalnych wyzwań,
• refleksji nad tym, jak nasze działania dziś kształtują przyszły dobrostan.

Proste?

Chyba nie, ale nie mamy innego wyjścia😊

W świecie nieoczywistości, permanentnej płynności, pewnego rodzaju chaosu, który się wyłania z różnych przestrzeni i dziedzin – możemy znaleźć w sobie (i w nas) siłę, by – po raz kolejny – o siebie (i o nas) zawalczyć. Razem.

Pięknie o tym opowiada Cveta Dimitrova w tekście „Jak znów sobie zaufać” (Tygodnik Powszechny nr 10/2026).

„Według najnowszego Edelman Trust Barometer, globalnego raportu badającego corocznie zaufanie do instytucji, poziom poczucia krzywdy społecznej i braku wiary w sprawiedliwość społeczną nigdy nie był tak wysoki. Ponad 60% badanych uważa, że system faworyzuje elity kosztem zwykłych ludzi, zaufanie maleje, a rośnie pesymizm dotyczący przyszłości.

Dane te pokazują rozpad poczucia więzi i przynależności do wspólnego świata. Przedstawiają obraz sytuacji, w której człowiek nie jest uznany jako podmiot – nie ma historii, bo nie istnieje nikt, wobec kogo ta historia mogłaby zaistnieć. A istnienie jest przecież relacyjne.

(…) Większość z nas, wchodząc w rozmaite role społeczne, szuka dla siebie uznania, ale tu chodzi o coś bardziej pierwotnego. Uznanie nie dotyczy tylko naszych ról, ale szerszego widzenia nas, także jako tych, którzy mają życie wewnętrzne: intuicje, przeżycia, uczucia, motywacje, myśli. Rozpoznanie naszej podmiotowości przez innych jest warunkiem współmyślenia.

(…) To, co opisujemy jako kryzys zaufania, może być kryzysem uznania – doświadczeniem, w którym jednostka nie czuje się widziana jako podmiot, a wówczas trudno jej traktować komunikaty płynące od innych jako wiarygodne.”

Gubi się i albo wpada w nadmierną podejrzliwość, albo w łatwowierność. Traci łączność z innymi. Konsekwencją tego jest samotne orientowanie się w świecie, bez – dających podstawowe poczucie bezpieczeństwa – punktów odniesienia. Bez relacji, bowiem, komunikaty nie trafiają, bo nie są wiarygodne.

Gdy myślenie w obliczu nadmiaru informacji, sprzecznych komunikatów staje się samotnym wysiłkiem, zamienia się w wyczerpanie.

Nie mam komu zaufać. Komu o tym opowiedzieć? O co właściwie chodzi?

To może zachwiać poczuciem osobistego sensu i istnienia.

Brak uznania prowadzi do obrony, obrona utrudnia kontakt, a brak kontaktu pogłębia poczucie bycia nie-widzianym.

Warunkiem uczenia się od drugiego człowieka jest realny kontakt, prawdziwa relacja, wyzbyta z permanentnej czujności. Gdy takiej nie ma, wzajemnie dajemy sobie doświadczenie braku uznania, co pogłębia erozję wspólnoty i osamotnienie w obliczu niejasności świata. A wycofanie, nadmierna podejrzliwość, niezdrowa zależność skutkują na poziomie zbiorowości zanikiem współpracy i współdziałania.

Wspólne doświadczanie, jak pokazują nasze Milickie Przebudzenia, przekładają się nie tylko na chwilowe zachwyty, ale i żywe relacje, a z żywych relacji wyłaniają się potencjały do wspólnego bycia i działania.

Potrzeba nam pretekstów, okazji do tego, by siebie wzajemnie – bez oceny, oczekiwań, presji – poznawać i doświadczać. Rozpoznawać.

Dialogować, czyli uznawać cudze doświadczenia za REALNE.

Tydzień Szczęścia w Szkole, jako przedsięwzięcie cykliczne, dobrowolne, bez procedur i zawiłych regulaminów uczestnictwa jest taką OKAZJĄ, w której wspólnoty przedszkolne, szkolne, akademickie, biblioteczne, ośrodki kultury – widzą i doświadczają siebie w innym świetle…

By nie została pusta przestrzeń, w której nie wiemy, kim jesteśmy, jak się nazywamy i skąd się wzięliśmy – jak konstatuje Cveta Dimitrova.

Tematem uznania badawczo od lat zajmuje się prof. Mirosława Nowak-Dziemianowicz.

A oto tegoroczne inspiracje – okazje do współmyślenia i współbycia:

1. Nie wszystko, co policzalne, ma wartość
2. Myśl samodzielnie — nawet jeśli się mylisz
3. Offline to też życie
4. Niepewność to nowa norma
5. Różnica zdań to początek rozmowy
6. Nie jesteś algorytmem
7. Szybciej nie znaczy lepiej
8. Twoja uwaga to Twoja decyzja
9. Empatia to odwaga, nie słabość
10. Nie musisz wiedzieć, żeby zacząć
11. Świat się zmienia — czy Ty też?
12. Przyszłość zaczyna się od rozmowy
13. Nie jesteś ponad naturą — jesteś jej częścią
14. Świat, który nie mówi…
15. Mądrość to widzieć więcej niż tylko siebie

Ich rozwinięcie znajdziesz na stronie Happiness at School.

Dobrego życia😊